yılmaz Güney

Yilmaz Güney’in Mektuplari devamını oku…

Kadınım, Ciğerim, Sevgili…
Yokluğunun sıkıntısını öyle derin duyuyorum ki içimde. Biliyorum ki “sen” yakınımda değilsin artık. Uzaktasın, beni büyüten memleketimde, sıcağımdasın… Çocukluğumun, gençlik yıllarımın o günden güne çoğalan, yoğunlaşan tedirginlikleri, özlemleri canlanıyor kafamda. İnsan kaderini tayin edenlerin acımasız katılığı karşısında, alınterinin, uçsuz-bucaksız tarlaları dolduran yoksul köylülerin, kan kusan güneşin düşündürdükleri bir bir geçiyor aklımdan.
Ne güzel şeydir hatırlamak. Acıları yeniden yaşamak, hüzünlenmek. Ve en güzeli sevmek seni. Özlem duymak yokluğuna.
Sevgili bilir misin ki zor günlerin dayanılmaz sanılan sıkıntıları benim için yarınları oluşturan bir kaynaktır. Bilir misin ki ne kadar yokluk varsa benim hayatım o kadar tat kazanır. Düşüncelerimin giderek daha özgür, yalın ve sınırsız dünyalar kurduğunu bilir misin? Pisliklerden, ikiyüzlülüklerden, aldatıcı güzelliklerden uzak olmanın getirdiği bir gerçeklik duygusu, coşturan bir sevinçle dolduruyor içimi bazen. Çıktıktan sonra da “mahpusluk” hayatımı sürdürmek kararındayım. SEN, OĞLUM VE BEN. İlk bakışta bencil bir tutku gibi görünürse de, aslında kişisel özgürlüğünü bütün hayatı boyunca kendi adına hiç kullanamamış bir adamın kendine acımasıdır belki. Yarınları güzelleştirmek istiyorsak, her türlü yozluktan, gereksizlikten, aldatmacalardan arındırmak zorundayız kendimizi; kendimizi bulmak için.
Geldiğinde kapının altına atılmış bulacaksın mektubumu.

Sana “hoşgeldin” diyorum sevgili. Mahpus kocan yokluğunu susadı. Yakınımda olman ne güzel şeymiş. Adana’da olduğun her günün, hayatımın yokluğunda bir sayfa olduğunu bil.
Hoşgeldin sevgili. Sana susamış yüreğime hoşgeldin!

(alıntıdır.SELİMİYE MEKTUPLARI)